Daar sta je dan voor de spiegel. Je kijkt nog eens goed, maar hoe je ook zoekt, het lukt je niet om jezelf te herkennen in je spiegelbeeld. Je bent niet meer wie je was. Niet gek aangezien je kinderen op je rekenen. Het huishouden dat gedaan moet worden. Je werk waar ze veel van je vragen en ondertussen je partner die niet doet wat ie belooft. Oh, hij doet zijn best, maar het gros komt op jou neer.

Jullie hadden het zo mooi afgesproken. Jullie werken allebei, dus ook het huishouden en de kids worden door beide gedaan. Gek word je er nu dus ook van, dat het er niet van komt. De afwas die op de vaatwasser gezet wordt in plaats van erin. De was die naast de wasmachine wordt gedumpt. Zijn papadag waarop hij alleen leuke dingen doet, want het is ook zijn vrije dag. En dan is ie ook nog trots (en wil het liefst een sticker) als ie een keer wel wat gedaan heeft. Het is meer of je er nog een kind naast hebt.

Vroeger was alles anders. Je sprankelde, voelde je goed en kon de wereld aan. Je wist wie je was en stond in je kracht. Maar nu? Nu lijkt dat lang geleden. Je bent onderhand vergeten wie je zelf bent en als je het nog wel weet, zie je die vrouw niet meer. Jouw manier van ontspannen is inmiddels het doen van de boodschappen (dat hoort volgens je man niet bij het huishouden, dus dat mag je zien als een uitje), even rustig op de wc zitten of jezelf verliezen op Insta. Maar of je daar nou je kracht gaat terugvinden?

Nee, dat weet je zelf ook wel. “Als de kids groter zijn en me niet meer zo nodig hebben, dan wordt het vast beter.” Hoor je het jezelf denken of misschien zelfs zeggen? Maar als je nu al niet meer weet wie je was, hoe weet je het dan tegen die tijd? En wanneer is dan de tijd dat de kids je minder nodig hebben? Is dat als ze denken dat ze je niet nodig hebben en zich dus flink gaan afzetten? Of misschien pas daarna als ze de deur uit zijn? Dus je blijft zitten waar je zit, met het vooruitzicht van nog minstens 15 jaar hetzelfde.  

Je kan ook een andere keus maken. Wat als je nu al jezelf kan terugvinden? Dat je weer leert wie je bent, wat jou bijzonder maakt en hoe je je weer krachtig gaat voelen? Klinkt als een utopie? Maar dat is niet zo. Dit kan nu al!

Ik hoor je denken. Ja hoor, jij hebt makkelijk praten. Hoe doe ik dat dan? Ik kom nu al tijd tekort, kom je dan op de wc langs ofzo, want meer tijd voor mezelf heb ik niet.